IAmsterdamned

Waarom erger ik me eraan? Aan de IAmsterdam letters die sinds afgelopen zaterdag het Mercatorplein ‘sieren’. Het is toch leuk? Van die letters. Ik vroeg het aan de cassière van de Dirk. Het was leuk. Ik vroeg het aan een wat oudere cassière, type authentieke Amsterdammer. Ook leuk. Ik hoef mijn heil dus niet in de supermarkt te zoeken. Hoewel, de laatste voegde er aan toe dat het ‘eigenlijk niet veel drukker moet worden in de buurt’.

Ja Anouk, sprak ik mijzelf toe, waarom vind je het niet gewoon leuk? Het leukvinden is slechts één muisklik van je verwijderd. Heb je weer kramp in je wijsvinger, aansteller? Moet je weer net bij die ene procent horen die ‘boe’ roept? We zijn toch allemaal Amsterdam? Ik bedoel: ik ben toch Amsterdam en hun ik is toch ook Amsterdam en al die ikken is toch één groot IK en dat gieten we in kunststof en pleuren we dan toch gewoon op een plein? Wat is er mis met je leukorgaan? Of met je collectieve individualiteitsgevoel?

Wellicht ben ik xenofoob. Ik ben bang voor buitenlandse wezens, want toeristen komen op die letters af als vliegen op een vliegenstrip. Ze blijven er nog net niet aan kleven. Het staat in elke reisgids. Laatst toen ik over de Van Baerlestraat liep vroeg een toerist me: ‘Where is Amsterdam?’ Ik zei: ‘Dude you ARE in Amsterdam, it doesn’t get any more Amsterdam than this.’ Hij bleek niet knetterstoned, maar bedoelde de letters. Ik zeg je, het is toch onwezenlijk om in Amsterdam op zoek te gaan naar Amsterdam?

Naast mijn toeristenallergie is het ook persoonlijke rouw. Het is de aankondiging dat het Mercatorplein, mijn stenen achtertuin sinds 2003, vanaf nu officieel bij het centrum hoort en het daarmee gedaan is met de rust, met de authenticiteit. Welkom fotogenieke koffietentjes, welkom overvolle terrassen, welkom slingerende Macbikes. Vaarwel niet-commerciële openbare ruimte waar gewoon eens niets boeiends gebeurt. Afijn, er moet geld verdiend worden.

Ik hoopte mijn buurtbewoners aan mijn kant te krijgen. Even een wij-zij-tje creëren. Zij de toeristen, wij de bewoners. Maar tot mijn spijt, ook buurtbewoners vinden de letters vermakelijk. Kinderen vouwen zich op in het rondje van de d of wurmen zich door de poten van de m. Goed en wel, maar mij krijg je met geen I-vormig voorwerp op de foto met dat ding. Het voelt vreselijk, alsof je een soort toerist bent in je eigen buurt. Alsof je opeens vermaakt moet worden. Kijk eens, hier gebeurt wat! Leuk he?

Wat doet een toerist wanneer hij zich laat fotograferen op zijn bestemming? Ik dacht er laatst over na toen ik iemands vakantiefoto’s op Facebook zag langskomen. Het was een oord in Azië met van die witte stranden alsof iemand ontelbaar veel pakjes gestampte muisjes had uitgestrooid, grenzend aan een zee zo blauw als de ogen van Zeeuws meisje. Er zaten veel selfies tussen en dat zette me aan het denken. Is het zo dat je met een foto je een plek toeëigent? Een plek die niet echt bij je hoort, maar je wel status geeft? Het hagelwitte strand is dan ook een beetje van jou, je hebt ervoor betaald en dat bewijs je met foto’s. Kolonisatie in de digitale 21ste eeuw.

Gelieve mijn achtertuin niet te koloniseren!

Beste Stichting Amsterdam Marketing, ik verzoek u de koeienletters vandaag nog te verwijderen en te verplaatsen buiten de straal van mijn directe leefgebied. Ik vertrouw hierbij op uw creativiteit met de hoofdletter I. Ergens bij het ‘I’ filmmuseum of elders aan het ‘I’. Dank u, namens I en hopelijk vele anderen.