In mijn tijd

Sommige vrouwen geven geen antwoord als je vraagt hoe oud ze zijn. Zoals in die verschrikkelijke tv-reclame. Mijn crème? Olaz. Mijn leeftijd? Die mag je raden. Goed, het heeft wel iets. Je moet deze vrouwen credits geven voor de poging een mysterie rondom zichzelf te creëren in een tijdperk waarin iedereen intieme informatie te grabbel gooit. Nu bevond ik mij laatst in een situatie waarin ik moest kiezen tussen mijn ijdelheid en mijn alcoholisme. Ik werd te jong geschat voor de aanschaf van een fles sterke drank en was behoorlijk crimineel bezig door mij zonder legitimatie in de openbare ruimte te begeven. Het meisje achter de kassa vond het onmogelijk om mijn leeftijd te schatten en ze zei dat ik er jong uitzag. Zij zag er ook jong uit, een jaar of 15, waardoor het voor mij onmogelijk was om haar gezag te accepteren. Zonder paspoort leek er echter weinig beweging in te zitten. Het drong steeds meer tot me door hoe hopeloos de situatie was. Hoe kon ik haar zonder legitimatie overtuigen van mijn ouderdom? Alles opnoemen wat zij waarschijnlijk niet heeft meegemaakt? Misschien een beetje aandikken zodat ze in de war raakt? Wat in me opkwam was:

‘Toen ik zo oud was al jij, droeg ik standaard een ghettoblaster op mijn rechterschouder. Mijn jaszakken waren gevuld met cassettebandjes. Toen had je nog muziek, échte muziek. Samenscholen op pleinen was toen nog toegestaan, net als vandalisme. Je had geen mobieltjes niets, waar moest je je mee vermaken? Dat snapte de politie ook wel. Je had wel mobiele telefoons op een gegeven moment, maar daar kon je alleen mee bellen. Nou ja bellen, dan zei je twee woorden en dan was je batterij op. Nee, de telefoon stond op een vaste plek in het huis. Zo probeerden onze ouders onze fouten vrienden af te wimpelen, maar met rooksignalen wist je elkaar altijd wel te vinden. We rookten allemaal. Voor ons waren de rookcoupé’s in het leven geroepen. Ja, die heb je nu natuurlijk niet meer, maar in mijn jeugd kon je niet door de ramen van de trein heen kijken zo blank als het stond in die coupé’s. En dan de communicatie. Gestencilde nieuwsbrieven kreeg je mee van school, een keer per jaar. Duurde weken voordat die uitgeprint waren. Legitimatie? Dat had je alleen nodig als je naar een Oektoeboektoe-land ging. Iedereen liep stoned en dronken over straat zonder paspoort. Geen haan die er naar kraaide. De overheid bemoeide zich nergens mee. Detectorpoortjes bij de scholen? Helemaal nergens voor nodig, wapens waren nog niet in omloop. Ja, die goede oude tijd.’

Het meest pijnlijke vond ik dat er over mijn jaren `90 in Nederland eigenlijk helemaal niet zoveel boeiends te melden viel. Heb ik in de meest oninteressante tijd geleefd in de Nederlandse geschiedenis? De welvarende jaren zonder oorlog met veel gezellige nieuwe RTL-programma’s en speelgoed? Wie puber in de jaren `90 was, moet noodgedwongen een beetje romantiek lenen uit de decennia daarvoor of met sterke drank en sigaretten de achterstand inhalen. Als je dit intensief genoeg doet, krijg je vanzelf een geloofwaardig uiterlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.